این کتاب همان طور که از اسمش پیداست کتاب آموزشی زبان انگلیسی ست که مابه زبان آموزان عزیز توصیه می کنیم.این کتاب تقریبا یکسال است که در ایران به چاپ رسیده است وشامل5 سطح است:starter level1,level2,level3,level4  که هر یک شاملworkbook, student`s book, Testsbook است.مطالب این کتاب بسیار جالب وآموزنده است به طوریکه اطلاعات عمومی فرد را تا حد زیادی بالا می برد.برای مثال مطالبی در موردآثار باستانی کشورهای مختلف،سرخ پوستان امریکایی ُُُُچگونگی کشف استرالیا،مثلث برمودا،تاریخچه ی موسیقی ،کاوشگریهای دور دنیا ،آلودگی ومحیط زیست ومطالب علمی وجذاب دیگر           

برای خواندن بقیش برین تو ادامه ی مطلب                                                           

اين كتاب كه از سه گانه ي ايتالو كالوينو( بارون درخت نشين - ويكنت دو نيم شده – شواليه ي ناموجود) است همچون دو كتاب ديگر در واقع رماني فلسفي است كه مانند ديگر كتاب هاي كالوينو نثري روان و كمي طنز گونه دارد .

كوزيمو مسير زندگي خود را خيلي زود انتخاب كرد .در يازده سالگي. از عوامل موثر در آن هم خوراك حلزوني بود كه خواهرش درست كرده بود.ديگر تحمل نداشت. تحمل هيچ چيز را (از جمه حلزون). و پناهي بهتر از درخت بلوط حياط خانه شان پيدا نكرد.اين طور بود كه روزي كوزيمو از سر ميز غذا به بالاي درخت رفت و ديگر پايين نيامد و بقيه ي زندگي اش را در بالاي درختان باغ ها و جنگل اومبروزا گذراند . ولي پايين نيامدنش دليل ديگري داشت و آن هم دختر همسايه بود كه با رفتار خود به طور غير مستقيم كوزيمو را واداشت كه تا آخر عمر فاصله ي خود را از زمين حفظ كند و ياد بگيرد كه چگونه از طريقي متفاوت با مردم رابطه برقرار كند.

ادامه ی مطلب یادتون نره...

حتما همه ی دوستان با علی شریعتی آشنایی دارند.مردی که زبان مردم است و بلندگوی حرف دل خیلی ها.از جمله خود من.من باور نمی کنم که او قبل از انقلاب ما را ترک کرده.شاید پیشگو بوده که این طور آثارش محدود به زمان خود نیست و هنوز هم خیلی ها مثل من با خواندن آنها امید می گیرند.حتی از حرف های نا امید کننده اش.چرا که حرف هایی هستند که در گلوی امثال من گیر کرده اند که توان بیانشان را ندارم.و چه چیز لذت بخش تر از این که این افکار انباشته ی خود را از زبان دیگران بشنویم و بدانیم که تنها نیستیم.من کتاب های زیادی از او نخوانده ام . ولی هرچه خوانده ام مرا مجذوب کرده.                                              من قلم خوبی ندارم .به همین دلیل از این به بعد هر چه از او خواندم که حرف دل من نیز بود برای شما می نویسم.

یکی از آن کارها که من خود را در آغوش آنها می افکندم و سرم را در سینه ی آنها می فشردم تا فراموش کنم کتاب بود و چه فراموشخانه ی خوبی !

و کتاب دنیا و آدم ها را چندین هزاران برابر می کرد و هر روز دنیا گسترده تر و آدمها بیشتر. (...) چه خوب ! و من چه رندانه زندانم را زندان تنگ و تاریک م را و غربتم را و بیکسی ام را از یاد می بردم و یاد خویشاوندانم وطنم خانه ام و همزبانانم و آنجا را که بودم و آنجا را که باید می رفتن و  « اشتباها » به اینجا افتادم فراموش می کردم . . . چه خوب !

بله . . . در این انبوه آدمها و چهره ها و نگاه ها و حرف ها که در تاریخ دور هم نشسته اند و من در جمع آن همه ناگهان چشمم افتاد به دو سه تا آشنا ! مخاطب آشنا !

حیف که این کلمه را پوک و پوچ کرده اند و نمی توانم به کمک آن برسانم که چه می خواهم بگویم:حیف !

آشنایی ! آن چه خدا نیز « می خواست » و « می خواهد » . نمی خواست در کویر عدم تنها نفس بکشد در پس پرده ی غیب برای ابد مجهول ماند. نیاز زاده ی نقص نیست . زاده ی فقر نیست. نیازهایی هست که زاده ی کمال است و اقتضای غنی . آن که زیبایی دارد در جستجوی نگاه آشنایی است که بدان عشث ورزد. آنکه غنی است نیازمند یافتن یازمندی است که ببخشد. نیرومند نیازمند حریفی است تا درهمش شکند و نه دفتر کتاب چشم به راه خواننده ای خاموش نشسته است ویرانه گنج در انتظار دست آشنایی است که از زیر آوار بیگانگی بیرونش کشد و دلی که حرف دارد مشتاق یافتن مخاطبی است تا زندان معانی را که در درون طغیان می کنند و از خاموش مردن به وحشت افتاده اند آزاد کند.

پانزدهم مهر ماه سال1307 نزدیک اذان ظهردر خانه ای که از درودیوارش ذوق وهنرمی تراوید کودکی تولد یافت که نام وی را سهراب نهادند.شاید آن زمان کسی فکر نمی کردکه این کودک روزی شاعری توانا خواهد شد اما او کسی شد که حتی سال ها پس از مرگش همچنان در یادها باقی ماند .سهراب سپهری نقاش وشاعر باذوق عصر ماست.سهراب 52 سال آن طور که شایسته است زندگی کرد.او دنیا را به گونه ای می دید که ما نمیتوانیم ببینیم.او دوست طبیعت بود .از شعرهایش پیداست که در قید وبند مسائل مادی نبود وبیشتر فکرش مشغول مسائل معنوی بود.زیاد سفر می رفت وشاید همین سفرها باعث شناخت عمیق او از زندگی شد.همان طور که گفته اند بسیار سفر باید تا پخته شود خامی .سهراب ساده وروان می نویسد با این حال درک شعر او چندان هم آسان نیست.او قلب مهربانی داشت واین از شعرهایش پیداست .او همواره مثبت  می اندیشد وزیبایی ها رامی بیند.زمانی که در قید حیات بود شعرا ونویسندگان به شدت از او انتقاد می کردند.اما این انتقادها چندان در او تاثیر نداشت واز اعتماد به نفس او نمی کاست. بااینکه بسیاری شعر او را شعر نمی پنداشتند اما می بینیم که امروز شعر او بسیار مورد توجه قرار گرفته است ونسل جوان بیشتر تحت تاثیر سهراب هستند تا دیگر شعرای معاصر.

برای خوندن بقیش برین تو ادامه ی مطلب

در دهر هرآن که نیم نانی دارد

از  بهر نشست  آشیانی  دارد

                                                 نه خادم کس بود نه مخدوم کسی

                                                 گو شاد بزی که خوش جهانی دارد

این یک دو سه روزه نوبت عمر گذشت

چون آب به جویبار و چون باد به دشت

                                                         هرگز  غم  دو  روز  مرا  یاد  نگشت

                                                         روزی که نیامده است و روزی که گذشت

در پرده ی اسرار کسی را ره نیست

زین تعبیه جان هیچ کس آگه نیست

                                                      جز در دل  خاک  هیچ  منزلگه  نیست

                                                      می خور که چنین فسانه ها کوته نیست

در دایره ای که آمد و رفتن ماست

او  را نه بدایت  نه نهایت  پیداست

                                                   کس می نزند دمی در این معنی راست

                                                   کاین  آمدن از  کجا  و  رفتن به  کجاست

 نیکی و  بدی  که  در نهاد  بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

                                                         با چرخ مکن حواله کاندر ره عشق

                                                         چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است

 بر چشم تو عالم ارچه می آرایند

نگرای  بدان  که  عاقلان  نگرایند

                                                   بسیار چو تو روند و بسیار آیند

                                                   بربای نصیب خویش کت بربایند