دوباره می سازمت وطن

اگر چه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو می زنم

اگر چه با استخوان خویش

دوباره می بویم از تو گل

به میل نسل جوان تو

دوباره می شویم از توخون

به سیل اشک روان خویش

دوباره یک روز روشنا

سیاهی از خانه می رود

به شعر خود رنگ می زنم

ز آبی آسمان خویش

کسی که عزم رمیم را

دوباره انشا کند به لطف

چو کوه می بخشدم شکوه

به عرصه ی امتحان خویش

اگر چه پیرم ولی هنوز

مجال تعلیم اگر بود

جوانی آغاز می کنم

کنار نوباوگان خویش

حدیث حب الوطن زشوق

بدان روش ساز می کنم 

که جان شود هر کلام د ل

چو برگشایم دهان خویش

هنوز در سینه آتشی

به جاست کز تاب شعله اش

گمان ندارم به کاهشی

زگرمی دودمان خویش

دوباره می بخشیم توان

اگر چه شعرم به خون نشست

دوباره می سازمت به جان

اگر چه بیش از توان خویش

سیمین بهبهانی